Explaining Fatigue and Post-Exertional Malaise in Long COVID and ME/CFS: From Skeletal Muscle To Exercise Immunology
Na een SARS-SoV-2-infectie herstellen veel mensen, maar er zijn ook mensen met symptomen die langer dan 3 maanden aanhouden, wat leidt tot de diagnose long COVID. Veel symptomen van long COVID overlappen met een andere ziekte, myalgische encefalomyelitis/chronische vermoeidheid (ME/CVS), waarbij symptomen optreden na virale of bacteriële infecties, maar verder onverklaarbaar zijn.
Patiënten met long COVID en ME/CVS lijden aan ernstige, onverklaarbare vermoeidheid, spierpijn en post-inspanning malaise (PEM), waarbij de symptomen verergeren na lichamelijke activiteit (zoals fietsen of wandelen) of cognitieve inspanning (bijvoorbeeld het maken van een schriftelijke toets of lezen).
Het doel van mijn onderzoek was te begrijpen of veranderingen in de spieren van patiënten deels hun vermoeidheid konden verklaren, of deze veranderingen te wijten zijn aan gebrek aan lichamelijke activiteit of ziekte-specifiek, en tenslotte of veranderingen in de spieromgeving PEM gedeeltelijk kunnen verklaren of bijdragen aan het ontstaan van PEM.
In mijn scriptie laat ik zien dat zowel long COVID- als ME/CVS-patiënten een lagere aerobe trainingscapaciteit hebben, wat niet per se door hart- of longfunctie komt, maar door veranderingen in de werkende spier. Enkele van deze veranderingen zijn snellere spiervezels (zogenaamde "sprint"-vezels), kleinere langzaam twitch-vezels (zogenaamde "uithoudingsvezels"), minder haarvaten rond de spier om zuurstof en voedingsstoffen te leveren, en een slechtere mitochondriale functie (noodzakelijk voor het produceren van energie voor de werkende spier).
Bovendien kunnen long COVID- en ME/CVS-patiënten aerobe capaciteiten hebben die vergelijkbaar zijn met mensen die fysiek inactief zijn, maar fysieke inactiviteit vermindert alle spiervezeltypen gelijk, verandert het aandeel snelle en langzame vezels niet, houdt het aantal haarvaten dat elke spiervezel voedt en resulteert in meer verlies van mitochondria dan slechter functionerende mitochondriën. Dus fysieke inactiviteit zelf kan de symptomen en verminderde aerobe capaciteit bij patiënten niet volledig verklaren.
Meer informatie over het proefschrift volgt.