Datum: 11 maart 2026
Pieter:
“Vorig jaar volgde ik een cursus over De menselijke conditie van Hannah Arendt. Jet zat vlak voor me en sprak me aan: ze had moeite met de Nederlandse vertaling van de titel. Wat bedoelt Arendt daar nu precies mee? We raakten in gesprek en ze vroeg of ik zin had om na afloop een kop thee te drinken om er verder over te praten. Dat was het begin van een clubje waar inmiddels vijf mensen aan meedoen.
Na het college lopen we naar Café The Living. We bespreken bijvoorbeeld onze worsteling met het denkraam van Arendt, en hoe woorden bij haar vaak een andere lading hebben bij mij, zoals bijvoorbeeld het begrip ‘publieke ruimte’. Meestal zitten we een uurtje, soms wat langer of korter. Vanuit verwondering proberen we te begrijpen wat er nu eigenlijk staat. Het is geen gesloten clubje - iedereen mag meedoen.”
Jet:
“De filosofie van Arendt is soms lastig. Ik voel dan behoefte om dit samen met anderen uit te diepen, in een soort ‘denkclubje’. Juist omdat de colleges vooral hoorcolleges zijn, vind ik het prettig om met anderen te praten en het boek beter te begrijpen. Samen leer je scherpere vragen stellen, beter ordenen en structureren.”
Pieter vult aan: “En je zit minder vast in je eigen denkraam. Je gaat nog eens kauwen op de stof, terugbladeren in het boek.”
Jet:
“Alleen hoorcollege volgen kan soms wat vrijblijvend voelen.”
Pieter:
“Het is wat kaal, zo alleen. Je haalt er zóveel meer uit als je het samen doet. Ik merk dat ik me anders op het college voorbereid: ik schrijf nu van tevoren vragen op die ik wil stellen. Die ontstaan vaak in onze gesprekken - omdat ik actiever met de stof bezig ben.”
Op de vraag of HOVO dit soort nabesprekingen zou moeten organiseren, zijn ze eensgezind: liever niet.
Pieter:
“Dan wordt het veel ingewikkelder. Nu is het juist laagdrempelig en gemakkelijk zelf te organiseren. Je hoeft eigenlijk niet meer te doen dan iemand vragen: ‘Zullen we hier straks nog even over doorpraten?’ En de cheesecake in Café The Living is overheerlijk!”
