Fragment uit: ‘Het is ons een eer en een genoegen: eredoctoraten aan de Vrije Universiteit sinds 1930’ van Wim Berkelaar
‘De in 1946 geboren Fernandez had zich ontwikkeld tot een geducht critica van haar land. Ze koppelde namelijk gezondheidszorg aan mensenrechten. Fernandez begon in de jaren zeventig als medewerkster van de Young Christian Workers’ Movement. Ze verrichtte vakbondswerk, streed voor de belangen van consumenten en stond op de bres voor vrouwenrechten. Vrouwen, overal maar zeker in de derde wereld een kwetsbare groep, werden speerpunt van haar beleid.
Fernandez riep tal van organisaties in het leven die de rechten van vrouwen verdedigden. In de jaren tachtig, toen de ziekte aids snelle verspreiding vond, was ze betrokken bij de oprichting van CARAM, dat staat voor Coordination of Action Research on Aids and Mobility. Via dat werk leerde ze Ivan Wolffers [hoogleraar gezondheidszorg in ontwikkelingslanden aan de Vrije Universiteit, die Fernandez voordroeg] kennen.
Wolffers was op zijn manier niet minder geëngageerd dan Fernandez. Na een opleiding te Utrecht had Wolffers zich gevestigd als huisarts. Hij constateerde dat patiënten schrikbarend weinig wisten van medicijnen – en dat de farmaceutische industrie, uit op geld, hen graag in het ongewisse liet. Daarom schreef Wolffers in 1977 het standaardwerk Medicijnen, waarin hij de (bij)werkingen van geneesmiddelen toegankelijk beschreef. Fernandez moet een vrouw naar Wolffers’ hart zijn geweest. De twee werkten nauw samen. Wolffers in vrijheid in democratisch Nederland, Fernandez in de dictatuur Maleisië. Daar was men niet blij met haar optreden. Er liepen verscheidene klachten tegen haar.
[…] Op 20 oktober 2000, stond Irene Fernandez in de aula, waar ze een klinkende toespraak hoorde van erepromotor Ivan Wolffers, die haar creativiteit haar ‘scherpe analytische geest en haar tomeloze inzet’ roemde. Ze was inmiddels de schok te boven, die ze kreeg toen ze hoorde dat zij, die nooit een universiteit had bezocht, was uitverkoren tot eredoctor. Erepromotor Wolffers was trots op zijn bijzondere promovendus. Tegen Ad Valvas merkte hij op: ‘Maar weinig onderzoekers op de universiteiten zijn bereid om echt de wijken in te gaan. Ik vind het leuk dat het eredoctoraat nu eens niet gaat naar iemand die duizend artikelen heeft geschreven.’
Lees de volledige tekst over het eredoctoraat voor Irene Fernandez in ‘Het is ons een eer en een genoegen: eredoctoraten aan de Vrije Universiteit sinds 1930’ van Wim Berkelaar.