Gemotiveerd door de voortdurende erfenis van rassenscheiding wil theoloog Erica Whitaker "witheid" in kerken zichtbaar maken. Zij verkent wegen naar kerkelijke hervorming, verzoening en een antiracistische christelijke morele visie.
In haar proefschrift onderzocht Whitaker hoe "witheid" voornamelijk witte baptistische gebedsruimtes in de Verenigde Staten vormgeeft en hoe dit de baptistische theologie en het kerkelijke leven beïnvloedt. Ze behandelt dringende kwesties van systemisch racisme, christelijk nationalisme en kerkelijke medeplichtigheid.
"Witheid slaat niet alleen op ras," zegt Whitaker, "maar op een cultureel en visueel systeem dat witte normen presenteert als neutraal, puur en gezaghebbend. Ik onderzocht hoe witheid functioneert als een vaak onzichtbare organiserende structuur die christelijke opvattingen over God, schepping, autoriteit en erbij horen kan verdraaien."
Echte gevolgen
"Mijn belangrijkste conclusie is dat witheid vaak het beste werkt wanneer niemand het opmerkt. Wanneer iets ‘normaal’ aanvoelt of ‘gewoon zoals het is’, trekken we het zelden in twijfel. Maar in veel witte kerken hebben ideeën, beelden en leiderschapsstijlen de witte ervaringen stilletjes centraal gesteld en als de standaard voor iedereen. Dat heeft echte gevolgen voor wie zich gezien, gewaardeerd en dicht bij God voelt.
"Alleen het opmerken van het probleem is niet genoeg. Witte geleerden en kerken moeten verantwoordelijkheid nemen voor het veranderen ervan. Dat betekent serieus luisteren naar zwarte stemmen en andere mensen die racisme hebben ervaren. Het betekent ook dat je dingen heroverweegt die misschien klein lijken – zoals afbeeldingen van een witte Jezus – maar die eigenlijk bepalen hoe we ons God en autoriteit voorstellen."
Meer informatie over het proefschrift
