Tekst: Marjolein de Jong | Foto: David Meulenbeld | 19 mei 2025
Het kantoor van KidsRights is gevestigd in een monumentaal pand in Amsterdam, ooit het onderkomen van het 17e-eeuwse makelaarsgilde. 'Makelaars handelden in koffie, tabak en graan, maar ook in tot slaaf gemaakte mensen,' zegt Dullaert. 'Ik hoop dat we, door hier met KidsRights te werken, iets kunnen compenseren. Waar vroeger mensenhandel plaatsvond, zetten we ons nu in voor kinderrechten.'
U begon ooit in de reclamewereld, hoe belandde u uiteindelijk in die van de kinderrechten?
'Ik was reclameman en deed campagnes voor Peugeot en Chanel-parfum. Tot ik op een dag in het vliegtuig zat en de man naast me vroeg wat ik deed. Toen ik het vertelde, zei hij: "Kun je niets beter doen met je talent dan zeep verkopen?" Dat was een klap in mijn gezicht.'
'Een paar weken later ben ik gestopt en overgestapt naar de non-profitsector. Ik ging werken voor wat nu Plan Nederland heet. Vier jaar lang reisde ik de wereld rond en zag ik met eigen ogen hoeveel leed er overal bestaat. Dat reizen trok alleen wel een wissel op mijn privéleven. Mijn vrouw zei op een gegeven moment: "Ik heb het gevoel dat ik met een zeeman getrouwd ben."'
En toen besloot u in Nederland te blijven?
'Ja, via Ivo Niehe kwam ik in de televisiewereld terecht. Daar leerde ik het vak van televisieproducent. Maar ik kon wat ik had gezien in de wereld toch moeilijk vergeten. Mijn vrouw, mijn beste vriendin en beste criticus, zei: "Misschien moet je weer eens met een filmploeg op pad." Toen ben ik meegegaan naar Sierra Leone, voor een documentaire over bloeddiamanten.'
'In Sierra Leone kregen we vlak bij de grens panne met de auto waardoor we onverwachts op een gevaarlijke plek moesten overnachten. De volgende ochtend werd ik wakker van een afschuwelijk geluid. Buiten zat een vrouw op een zandweg met haar overleden dochtertje op schoot. Ze was op weg naar een vluchtelingenkamp, maar was te laat. Dat moment raakte me enorm. Ik moest erg huilen. Die dag belde ik mijn vrouw en zei: "Ik moet iets doen." Zo ontstond het idee voor KidsRights.'
'Ik zei tegen mijn vrouw: "Dat kind zou de Nobelprijs voor de Vrede moeten krijgen."'
Wat doet u precies met uw stichting KidsRights?
'Met KidsRights zetten we ons wereldwijd in voor kinderrechten. We steunen lokale initiatieven van en voor kinderen, brengen misstanden onder de aandacht bij beleidsmakers en geven jonge mensen een internationaal podium om hun verhaal te vertellen, zoals met de Internationale Kindervredesprijs.'
Hoe kwam u op het idee voor een internationale Kindervredesprijs?
'Op een avond zat ik naar het Achtuurjournaal te kijken. Er werd een nieuwe winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede aangekondigd. Diezelfde avond volgde een documentaire over een jongetje, Iqbal Masih, elf jaar oud, uit Pakistan. Hij had een groot deel van zijn korte leven als tapijtknoper gewerkt en was daarna een protest begonnen tegen kinderarbeid. Ik zei tegen mijn vrouw: "Dat kind zou de Nobelprijs voor de Vrede moeten krijgen."'
'Ik nam contact op met het Nobelcomité, maar daar lieten ze weten dat alleen volwassenen in aanmerking kwamen. Na wat speurwerk ontdekte ik dat de Nobelvredesprijswinnaars zelf bijeenkomen tijdens een top, voorgezeten door Mikhael Gorbatsjov, de voormalig leider van de Sovjet-Unie. Via via kreeg ik een paar maanden later tien minuten met hem in zijn kantoor in Moskou. Ik was bloednerveus, stond te trillen op de gang met een Nederlandse kaas in mijn handen.'
'Gorbatsjov luisterde, maar reageerde in eerste instantie nauwelijks. Tot ik hem vroeg of hij zelf kinderen had. Toen werd hij emotioneel. Zijn vrouw was overleden, vertelde hij, maar zijn kleinkinderen hadden hem geleerd dat het leven nog steeds de moeite waard was. Een halfuur later werd ik teruggeroepen en zei hij: "We gaan deze Kindervredesprijs verwelkomen." In 2005 heeft Gorbatsjov de eerste prijs uitgereikt, tijdens de jaarlijkse top van de Nobelvredesprijswinnaars in Rome.'
'Kinderen hoeven het niet beter te weten dan volwassenen, maar ze kijken wel anders naar de wereld en hun perspectief is juist hard nodig.'
Waarom vindt u het zo belangrijk dat kinderen niet alleen bescherming krijgen, maar ook gehoord worden?
'Omdat kinderen niet alleen kwetsbaar zijn, maar ook krachtig. Ik heb jongeren gezien die vanuit het niets iets in beweging zetten. Zoals een kind dat op een kerkhof in Manila woonde en opkwam voor andere straatkinderen. Zo’n jongen heeft geen macht of netwerk, maar een enorm rechtvaardigheidsgevoel. Daar kunnen wij volwassenen echt een voorbeeld aan nemen.'
Denkt u dat jongeren echt iets kunnen bijdragen op het niveau van beleid?
'Zeker weten. Er worden beslissingen genomen – over het klimaat, over onderwijs – die enorme gevolgen zullen hebben voor jongeren. Alleen zitten zij zelf niet aan tafel. Kijk, kinderen hoeven het niet beter te weten dan volwassenen, maar ze kijken wel anders naar de wereld en hun perspectief is juist hard nodig. '
Denkt u dat het realistisch is dat jongeren echt aan de beleidstafel plaatsnemen?
'Waarom hebben kinderen eigenlijk geen plek in het parlement? In sommige Scandinavische landen bestaat er al een zogenaamde "kindertoets". Beleidsplannen die invloed hebben op kinderen en jongeren worden daar voorgelegd aan jongerenpanels. Hun stem telt serieus mee en er wordt echt naar hen geluisterd.'
'In mijn ideaalbeeld zou het parlement een afspiegeling zijn van de samenleving, dus ook qua leeftijden. Het is toch vreemd dat hier, en in veel andere landen, beslissingen worden genomen over bijvoorbeeld het klimaat, die pas over twintig jaar effect hebben. Terwijl de mensen die die beslissingen nemen, tegen die tijd misschien niet meer leven, en de generatie waarover het gaat nu geen stem heeft.'
'Het ging vooral om bewustwording: dat we als samenleving beter kijken naar wat kinderen nodig hebben.'
U bent niet alleen een stem voor jongeren in het buitenland. U bent ook nog de eerste Kinderombudsman van Nederland geweest.
'Dat klopt. Op een dag kwam mijn dochter Isadora naar me toe en duwde de Volkskrant onder mijn neus. Ze zei: "Je bent altijd maar bezig met kinderen in het buitenland, maar doe ook eens wat voor de kinderen hier." In de krant stond een vacature van het parlement voor de functie van Kinderombudsman. Ik schreef een brief en tot mijn verbazing werd ik het nog ook.'
Waar bent u het meest trots op van wat u heeft gedaan in die functie?
'Het is me in die periode gelukt om kinderrechten in Nederland veel hoger op de agenda te krijgen. Het ging vooral om bewustwording: dat we als samenleving beter kijken naar wat kinderen nodig hebben. Zo is er beleid gekomen tegen pesten, met nieuwe protocollen voor scholen. En ik heb vechtscheidingen en kinderarmoede als fenomenen op de kaart kunnen zetten.'
Waarom voelt u zich zo geroepen om zich voor kinderen in te zetten?
'Omdat het me niet loslaat. Kinderen zijn zo vaak afhankelijk van besluiten waar ze zelf geen invloed op hebben, terwijl ze wel de gevolgen dragen. Ik heb zo vaak van dichtbij gezien hoe snel het mis kan gaan als niemand voor hen opstaat, maar juist ook hoe ver ze kunnen komen als ze wél een stem krijgen.'
