In de zomer waarin VU-alumnus Brenda Bakker (24) twee bachelordiploma’s behaalt, wordt ze getroffen door een sinustrombose. Toch weerhoudt dit haar er niet van om in de drie jaar die volgen nog een bachelor en drie masters af te ronden.
Tekst: Jasmijn van Holsteijn | Foto: Eigen beeld | 17 november 2026
Brenda zit achter het bureau in haar studio in de tuin van haar ouderlijk huis. Het is de plek waar ze tijdens de coronaperiode aan haar bachelors begon, waar een ambulancebroeder haar ophaalde en waar ze nu nadenkt over haar toekomst.
Je hebt in korte tijd veel studies afgerond. Wat maakt dat je zo graag blijft leren?
‘Mijn grootste motivatie was mijn brede interesse. Ik koos bijvoorbeeld voor de masters klinische ontwikkelingspsychologie en orthopedagogiek, omdat ik de ontwikkeling van kinderen en jongeren vanuit verschillende perspectieven wilde leren kennen. En ik kon zo twee stages doen: één in het onderwijs en één in de ggz. Dit gaf me de mogelijkheid om te ontdekken wat bij me past.
Ook de werking van het brein interesseerde me. Binnen de bachelor psychologie volgde ik neuropsychologische vakken. Dat vond ik zo interessant dat ik besloot ook de master klinische neuropsychologie te doen.’
Als kind wilde je docent worden. Waar kwam die interesse vandaan?
‘Op de basisschool wilde ik juf worden, omdat dat was wat ik kende. Eenmaal op de middelbare school spraken juist de verschillende klassen en leeftijden me aan. Bovendien had ik een heel leuke geschiedenisdocent die ook aan de VU heeft gestudeerd. Toen dacht ik: dit wil ik doen. Voor de klas staan en vertellen over het mooie vak geschiedenis. En dus schreef ik me in voor de bachelor geschiedenis aan de VU.
Maar ik wilde er iets naast doen. Op mijn middelbare school was er een zorgteam voor leerlingen die extra ondersteuning nodig hadden, bijvoorbeeld bij het leren of op persoonlijk vlak. Ik zag mezelf ook wel zo’n rol vervullen. Op de website van de VU las ik over pedagogische wetenschappen. Dat leek me een mooie aanvulling, omdat ik daarmee meer kennis zou krijgen van het didactische en pedagogische.’
In 2020 begon je aan twee bachelors tegelijk. Hoe was het om midden in de coronaperiode te studeren?
‘Het was allemaal heel gek. Pas in het derde jaar waren alle colleges en werkgroepen weer op de campus. Ik weet nog dat ik een studiegenoot ontmoette die ik alleen van het scherm kende. "Wow, wacht even", was het eerste dat we tegen elkaar zeiden. We hadden zo’n groot lengteverschil. Dat was heel grappig.
Het online onderwijs hielp me om twee bachelors te combineren. Tussen colleges door kon ik thuis bijvoorbeeld boodschappen doen of wandelen. Op de campus was mijn dagindeling heel anders geweest en waarschijnlijk ook vermoeiender.’
De zomer van 2023 liep anders dan verwacht. Wat gebeurde er?
‘Ik was net met een studievriendin op vakantie geweest naar Sevilla om te vieren dat we onze bachelors hadden behaald. Ik had wat hoofdpijn, maar dacht dat het door de hitte kwam. Het was 40 graden. Thuis werd die hoofdpijn steeds erger, totdat op een donderdagmiddag het licht uitging.
Ik ben met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Op een CT-scan zagen ze een hersenbloeding. Daarna ontdekten ze een bloedprop in de afvoerende ader van mijn hersenen. Het bleek om een sinustrombose te gaan, een zeldzame vorm van een beroerte. Ik lag vijf dagen in het ziekenhuis en had de eerste dagen nauwelijks besef van wat er aan de hand was. En toen begon een maand later de studie alweer.’
Twijfelde je of je na die ziekenhuisopname aan je master kon beginnen?
‘Heel erg. Klinische ontwikkelingspsychologie is een selectieve master. Ik had een plek gekregen en wilde die niet opgeven, maar dacht tegelijkertijd: kan ik dit wel? Ik besloot het gewoon te proberen. En als het niet lukt, ja, dan niet. Dan neem ik het mezelf niet kwalijk. Ik zag het ook niet zitten om alleen maar thuis te zitten.
De stage voor mijn master moest ik uitstellen, maar in september ben ik wel de vakken gaan volgen. Dat was lastig, omdat vooral mijn geheugen door de beroerte was geraakt. Gelukkig dacht de VU goed mee. Ik kreeg extra voorzieningen, zoals extra tijd bij tentamens en een prikkelarme ruimte. Ook kon ik tussendoor pauzeren. Dat was fijn, want alles kostte me meer tijd en ik raakte sneller overprikkeld.’
Wist je waardoor je de sinustrombose had gekregen?
‘Eerst werd gezegd dat het door de anticonceptiepil kwam. Daar ben ik mee gestopt, maar een jaar later kreeg ik opnieuw trombose, dit keer in de vorm van een trombosebeen. Daarbij ontstonden ook longembolieën in beide longen en een longinfarct. Na veel onderzoeken vermoedden de artsen dat ik een onderliggende aandoening heb, maar wat die precies is, weten ze niet.
Daar heb ik echt moeite mee gehad. Ik wil graag dingen begrijpen. Nu ik de oorzaak niet weet, vraag ik me af waar ik in mijn dagelijks leven op moet letten. Dat voelt soms onzeker. Daar heb ik ook hulp bij gehad van een psycholoog.’
Na zes jaar studie doe je een stap terug om te herstellen. Hoe is dat voor je?
‘In het begin vond ik dat heel lastig. Ik ben zó gewend om altijd door te gaan: studeren, stages, bijbanen. Nadat ik voor de tweede keer trombose kreeg, deed ik tijdens mijn masters al een stap terug. Daardoor wist ik dat het oké was om wat minder te doen. Het herstel was zwaarder dan de eerste keer. Ik stopte met mijn bijbaan en volgde minder extra vakken. Tegelijkertijd wilde ik mijn leven blijven leiden. Ik wilde niet thuiszitten als ik ook iets kon doen waar ik enthousiast van werd.
Nu voelt het fijn om een paar maanden te focussen op meer bewegen, mijn conditie opbouwen en nadenken over wat ik hierna wil doen.’
Heb je daarover al een idee?
‘Ik wil graag een bijdrage leveren aan de specialistische jeugdzorg. Er is een groot tekort aan mensen en het aantal jongeren dat er terechtkomt, groeit. Verder hoop ik de gz-opleiding te gaan doen om me verder te specialiseren.
Iets met jongeren doen is altijd mijn passie geweest. Ik wist alleen nog niet precies welke kant ik op wilde. Tijdens mijn jaren aan de VU heb ik mijn interesses verder kunnen onderzoeken. Daardoor weet ik nu waar ik op mijn plek ben: in de jeugdzorg.’
-----
Zoals Brenda aangeeft in dit interview, kreeg ze de nodige steun van de VU na haar beroerte. Bij de VU vinden we het belangrijk dat iedereen zich welkom voelt, ongeacht achtergrond of gesteldheid. Voor studenten met een mobiliteitsbeperking, een auditieve of visuele beperking, een chronische ziekte, psychische aandoening, een leerstoornis zoals dyslexie of neurodivergentie, wordt gekeken wat er extra nodig is om te kunnen studeren. Lees meer