Marieke doet al bijna tien jaar onderzoek naar de positie van verzorgenden in de langdurige zorg. Samen met beroepsvereniging V&VN ontwikkelde zij een beroepsprofiel en een fotoboek om verzorgenden meer zichtbaar te maken. Via de Dialogue Incubator verkende ze met collega Kim hoe deze initiatieven kunnen uitgroeien tot dialogen tussen verzorgenden, managers en bestuurders.
Waarom dialoog?
Verzorgenden voelen zich volgens Marieke lang niet altijd gezien of gehoord binnen zorgorganisaties, terwijl zij juist het dichtstbij patiënten staan. Samen met Kim werkte ze tijdens eerder onderzoek al aan een fotoboek voor de beroepsgroep.
“We noemden dat eigenlijk een dialoogboek. Om verzorgenden iets in handen te geven om het gesprek over hun beroep aan te gaan.”
Toen zij subsidie kregen om ook dialoogsessies in zorgorganisaties te organiseren, sloot dat goed aan bij de Dialogue Incubator. “Ik geef weleens workshops, maar dit is toch net iets anders.”
Dialoog in de praktijk
Tijdens de Incubator werkten Marieke en Kim de opzet van de dialoogbijeenkomsten uit. Welke werkvorm past bij welke vraag? Hoe lang kan een bijeenkomst duren? En hoe zorg je voor een veilige omgeving waarin verzorgenden zich durven uitspreken?
“Er zijn zoveel mogelijkheden dat je denkt: wat kies je dan?” Het sparren met trainers Frank Kupper en Sem Barendse, en andere deelnemers hielp hen om ontwerpkeuzes bewuster te maken. “Je legt uit waarom je iets wil doen, en dan stelt iemand vragen waar je zelf nog niet aan had gedacht.”
Gaandeweg verscherpte niet alleen de opzet van hun dialoogbijeenkomsten, maar ook hun verwachtingen. “We hadden oorspronkelijk veel tijd ingepland voor de dialoog. Maar we realiseerden ons dat zorgorganisaties met personeelskrapte kampen en dat je best veel van mensen vraagt.”
Wat heeft het opgeleverd?
Waar ze aanvankelijk hoopte om tijdens één sessie tot een concreet actieplan te komen, verschoof de aandacht naar de randvoorwaarden voor een goede dialoog en de passende werkvorm. “Onze ambities zijn realistischer geworden.”
Juist die zorgvuldigheid is voor Marieke essentieel om recht te doen aan de belevingswereld van verzorgenden. “Als ik 15 verzorgenden heb geïnterviewd, durf ik echt niet naar een beroepsvereniging te gaan en te zeggen: nou, ik weet wel hoe het zit.”
Voor haar is onderzoek zonder dialoog daarom ondenkbaar. “Als niemand in het veld het relevant of behulpzaam vindt, waarom zou je het dan in godsnaam doen?”
Lees hier meer over het project van Marieke & Kim.
Vind het verslag over het fotoboek ‘Onzichtbaar maar Onmisbaar’.
Auteur: Anna Aris
