Tekst: Jasmijn van Holsteijn | 17 december 2025
Als jong meisje speelt Elizabeth graag met onderdelen van kapotte computers en televisies. Haar vader repareert spullen voor mensen uit de buurt en elke keer als hij het huis verlaat, speelt zij stiekem met zijn gereedschap. Haar vader ontmoedigt dit, omdat het repareren van gebruiksvoorwerpen in zijn ogen niet iets is wat meisjes doen.
Elizabeth groeit op in een samenleving waarin van vrouwen wordt verwacht dat zij trouwen en kinderen krijgen. Ze beseft al vroeg dat ze een ander pad wil volgen. ‘Wanneer mijn familie of mensen om mij heen zeiden dat ik iets niet kon, ging ik juist door en bewees ik het tegendeel.’
Je besloot engineering te gaan studeren in Polen. Hoe kwam je daar terecht?
‘Ik zocht online naar universiteiten die engineeringopleidingen in het Engels aanboden en zo vond ik er een in Polen. Zonder dat mijn familie het wist, meldde ik me aan en kreeg ik een beurs. Toen alles geregeld was, vertelde ik hun dat ik naar Polen zou verhuizen. Ze waren geschokt en teleurgesteld dat ik het niet eerder had gezegd, maar ik had het gevoel dat ze anders duizend redenen zouden hebben bedacht waarom ik niet moest gaan.
Ik verhuisde naar Polen toen ik 18 was. Dat was uitdagend, omdat het mijn eerste keer in het buitenland was, in een land waar ik niemand kende en de taal niet sprak. Ook de kou was heel anders dan het tropische klimaat waar ik aan gewend was. Gelukkig hielp mijn Poolse huisgenoot me om mijn weg te vinden en me thuis te voelen.’
Hoe heb je de sfeer in de collegezaal ervaren?
‘In een klas van 52 studenten was ik de enige vrouw en de enige zwarte student. Tijdens practicumlessen zeiden mannelijke studenten dingen als: “Doe dit maar niet, wij regelen het wel,” of: “Jij kunt de aantekeningen maken.” Maar ik dacht: nee, we zijn hier allemaal om te leren. Als jij het kunt, kan ik het ook. Technische vaardigheden zijn niet aangeboren, die leer je. Omdat vrouwen vaak in de minderheid zijn binnen STEM, hebben we snel het gevoel dat we er niet thuishoren. Dat gevoel heb ik lange tijd gehad. Ik had het idee dat ik op de verkeerde plek zat, omdat ik omringd was door mannen, en dat voelde eenzaam.’
Hoe kan diversiteit in STEM volgens jou worden verbeterd?
‘Het verbeteren van diversiteit in STEM vraagt om actie van meerdere partijen. Het begint bij ouders, die de interesses van kinderen vormen door het speelgoed dat zij aanbieden en de aanmoediging die zij geven. Ook docenten spelen een cruciale rol door hun vooroordelen opzij te zetten en feedback te geven op basis van vaardigheden en resultaten, in plaats van stereotypen. Tot slot kunnen overheden vrouwen ondersteunen door bijvoorbeeld beurzen aan te bieden die specifiek gericht zijn op vrouwen in STEM. Wanneer al deze factoren samenkomen, is de kans groter dat meisjes een STEM-loopbaan overwegen en kiezen.’
Na je bachelor in Polen koos je voor een master aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Waarom?
‘Tijdens mijn bachelor liep ik via het Erasmusprogramma stage bij Alliander, een netbeheerder die verantwoordelijk is voor een deel van de energievoorziening in Nederland. Ik schreef mijn afstudeerscriptie over het optimaliseren van machines voor hernieuwbare energiesystemen en bleef daarna bij Alliander werken aan oplossingen voor de duurzame energiesector. Terwijl ik in dit vakgebied werkte, realiseerde ik me dat klimaatverandering vooral vanuit een technisch perspectief wordt benaderd. Ik wilde het onderwerp breder begrijpen en ook de economische, bestuurlijke en sociale aspecten meenemen. Dat is precies wat de master aan de VU biedt.’
Wat heb je gedaan sinds je afstuderen aan de VU?
‘Ik ben in oktober 2024 afgestudeerd aan de VU met een master in Environment and Resource Management, met een specialisatie in Energy and Climate. Momenteel werk ik als innovatie-ingenieur en ontwerp ik maritieme robots die de zeebodem in kaart brengen. Voordat er bijvoorbeeld een windpark in de Noordzee wordt gebouwd, moet je weten wat zich onder het oppervlak bevindt. De apparatuur die daarvoor wordt gebruikt, ontwerp ik. In deze baan combineer ik mijn achtergrond in hernieuwbare energie met robotica voor offshore energieprojecten.
Daarnaast maak ik deel uit van de delegatie van de Europese Groene Partij die zich inzet voor het realiseren van groene doelen in Europa. Onlangs heb ik een resolutie geschreven die gericht is op het versterken van de Europese beroepsbevolking door mensen bij- en om te scholen, zodat hun vaardigheden beter aansluiten bij de behoeften op het gebied van klimaatmitigatie en -adaptatie.’
Je won onlangs de Offshore Energy Young Professional Award. Waarom kreeg je deze prijs?
‘Ja, dat voelde als een enorme eer. Ik kreeg de prijs vanwege mijn leiderschapspotentieel binnen de offshore-energiesector en mijn inzet voor de ontwikkeling van nieuwe technologieën. Daarnaast wil ik bijdragen aan meer diversiteit binnen de sector. Op dit moment wordt maar ongeveer 7 procent van de technische functies bekleed door vrouwen. Mijn persoonlijke doel is om dat percentage te helpen verhogen naar minstens 40 procent.’
Verandering kost vaak veel tijd. Denk je dat je tijdens je carrière meer diversiteit in STEM zult meemaken?
‘Ik hoop dat het gebeurt terwijl ik nog leef. Misschien gebeurt het niet, en dat heb ik geaccepteerd. Maar voor mij is het al een overwinning als ik onderdeel kan zijn van de strijd voor verandering en dat toekomstige generaties daarvan kunnen profiteren. In de komende jaren wil ik me meer inzetten in Nigeria en in andere Afrikaanse landen om de barrières te doorbreken waar vrouwen en meisjes tegenaan lopen. Ik ben zelf opgegroeid zonder rolmodel. Ik hoop dat ik er één kan zijn voor anderen, want wanneer meisjes iemand zien die op hen lijkt en succesvol is, is de kans groter dat zij kiezen voor een carrière in STEM.’
