Tekst: Marjolein de Jong | Foto: David Meulenbeld | 3 juni 2026
Tijdens de videoverbinding draait Tamar (40) haar telefoon naar haar omgeving. Tussen de groene bergen naast haar kleine off-grid woning in Tasmanië scharrelen wallaby’s. Ze is even thuis, zegt ze, maar de meeste maanden van het jaar reist ze de hele wereld over.
Het is een leven ver weg van de zware moord- en zedenzaken waarbij ze ooit als rechtspsycholoog betrokken was. Wat begon als een tussenjaar, groeide uit tot een leven onderweg. Ze fietste naar Istanbul, woonde maanden bij adelaarjagers in Mongolië, reisde met een kameel door Nederland en Duitsland en trok door de wildernis van Nieuw-Zeeland en Australië.
Je had een succesvolle carrière als rechtspsycholoog bij de politie, waar je cliënten bijstond in complexe strafzaken. Wanneer begon het te schuren?
'Ondanks dat ik mijn werk heel leuk vond, nam ik op 1 januari al mijn vakantiedagen al op. Die vijf weken vrijheid per jaar vond ik gewoon niet genoeg. Ik dacht: de wereld heeft nog zoveel meer te bieden. Toen ik vijf weken met een gebroken been thuis zat, had ik veel tijd om na te denken. Ik dacht: heb ik er eigenlijk wel voor gekozen om te studeren? Of is dat opgelegd door de maatschappij? Ik wist niet dat er een andere optie bestond dan werken en carrière maken. Ik besloot naar mijn baas te gaan en om een tussenjaar te vragen.'
'Bij de politie zag ik elke dag het slechtste van de mens en ik las de krant waarin stond dat alles kapot ging. Toen ik ging reizen, zag ik niets van dat alles'
Je begon aan een fietstocht naar Istanbul, die uiteindelijk twee jaar duurde. Wat deed dat met je?
'Ik vertrok zonder ervaring met dit soort reizen. Toen ik net in België was, stond ik zonder water. Ik durfde niet eens aan te kloppen bij een huis. Ik voelde me een sukkel. Meester doctorandus Valkenier die haar goede baan had opgegeven in Nederland en nu als een soort zwerver voor de deur stond. Maar de man die opendeed, zei: "Natuurlijk, kom binnen, hier heb je koffie en wil je blijven slapen?" Tijdens die reis draaide het dagelijks om heel simpele dingen: een slaapplek vinden, eten en water. Overal tijdens deze reis stonden lieve mensen klaar om me te helpen.
Ik vertrok met een heel donker mensbeeld. Bij de politie zag ik elke dag het slechtste van de mens en ik las de krant waarin stond dat alles kapot ging. Toen ik ging reizen, zag ik niets van dat alles. Alleen maar mooie mensen die onbaatzuchtig de deur voor je openen. Ik werd weer helemaal verliefd op de wereld.'
Je koos voor de studies criminologie en psychologie. Wat trok je daarin aan?
'Ik begon ooit met bedrijfseconomie, maar daar heb ik vooral geleerd dat ik nooit meer iets met geld te maken wilde hebben. Ik heb altijd interesse gehad in de randjes van de samenleving. Wie zijn wij als mens? En bij wie gaat dat niet helemaal lekker? Mensen die knetter crimineel of knetter psychotisch zijn. Als het helemaal misgaat, dan ga ik juist aan en denk ik: wat is hier gebeurd dat iemand zo is geworden? En belangrijker: hoe kunnen we diegene helpen?'
'Ik wilde zo niet leven. Ik ben die angsten één voor één gaan aanpakken. Dat was zo’n heerlijk gevoel en dat werd bijna een verslaving'
Wat was je voor student?
'Ik was best serieus. Naast mijn twee studies werkte ik als chef in een sterrenrestaurant, en had ik geen tijd voor het studentenleven. Ik was jong volwassen, kocht op mijn negentiende mijn eerste huis. Maar ik had ook een andere kant: ik had veel paniekaanvallen. Op de VU hield ik niet van de mensenmassa’s, durfde niet met de lift te gaan, of in de bus, en ging na college zo snel mogelijk weer weg.
Ik wilde zo niet leven. Ik ben die angsten één voor één gaan aanpakken. Dat was zo’n heerlijk gevoel en dat werd bijna een verslaving. Ik ging parachutespringen en met mijn motor rijden op het circuit. Ik wilde laten zien: zie je wel, ik ben wel sterk.'
Was het avontuur of bewijsdrang?
'Zeker ook bewijsdrang. Ik wilde continu bewijzen dat ik goed genoeg was, niet bang was. Inmiddels kijk ik anders naar het leven. Ik ben wel bang, maar mét angst gaat het ook.'
Hielp het reizen tegen je angsten?
'Ontzettend. Daarnaast werd ik steeds sterker, zowel fysiek als mentaal. Toen ik vertrok, was ik helemaal niet sportief, ik fietste alleen naar de supermarkt. Maar gaandeweg ging dat snel vooruit. Ik werd sterker, stoerder en durfde meer te vertrouwen op mezelf. En van een beetje in je eentje fietsen, slapen in het bos, geen prikkels, kwam ook mijn zenuwstelsel tot rust. Waardoor je ook gewoon sterker wordt. Je kunt dingen veel beter aan. Dus als het een keer moeilijk is, dan kun je dat handelen. Dan loop je niet gelijk over. Daar is ook veel angst mee verdwenen. Die kracht heb ik nu in mij. Die heb ik niet meer van buiten nodig.
Ik denk dat je het leven op twee manieren kunt insteken. Of je kunt het zo comfortabel mogelijk maken voor jezelf - wat een heel zacht en makkelijk bestaan is - of je kunt jezelf sterker maken, zodat je elke omstandigheid aankan. En dat is natuurlijk de keerzijde van heel veel comfort om je heen bouwen: dan raak je daar ook volledig van afhankelijk. En als er iets in die ketting misgaat, dan is er paniek.'
'Door zonder vast inkomen of een plan onderweg te zijn, kon ik eindelijk mijn eigen stem weer horen'
Na dat initiële tussenjaar keerde je niet meer terug naar je oude leven. Je reisde met een kameel door Nederland en Duitsland, fietste maandenlang door Australië en trok drie maanden samen met een vriendin door de wildernis van Nieuw-Zeeland. Dat alles zonder inkomen met alleen de opbrengsten van een boek dat je schreef. Wat zocht je?
'Het waren fantastische avonturen, maar voor mij ging het nooit om het extreme of spectaculaire. Het ging om onderzoeken: wat heb ik eigenlijk nodig? Hoe willen andere mensen leven? En wie ben ik als alle vanzelfsprekendheden wegvallen? Door zonder vast inkomen of een plan onderweg te zijn, kon ik eindelijk mijn eigen stem weer horen.'
Ben je anders naar rechtvaardigheid gaan kijken?
'Ja en nee. Ik denk nog steeds dat de wereld niet rechtvaardig is. We hebben ongelijke kansen en voorrechten, overal ter wereld maar ook gewoon binnen Nederland. Maar door mijn werk bij de politie en door mijn reizen ben ik mensen wel anders gaan zien. Ik zag de wereld nooit in zwart-wit, of als goed of slecht. We worstelen allemaal met het leven. Maar tijdens mijn reizen stonden overal mensen klaar om te helpen. Dus nee, de wereld is niet ineens eerlijk geworden, maar ik ben wel anders naar mensen gaan kijken. Als ik de krant niet lees, vergeet ik soms dat er slechte mensen op de wereld zijn. Die kom ik bijna nooit tegen.'
'Ik wilde zien hoe mensen leven die al generaties lang in harmonie met hun omgeving leven'
Ook verbleef je lange tijd bij adelaarjagers in Mongolië, waar je nog steeds elk jaar naar terugkeert. Wat leerde je van hen?
'Ik leerde dat een rijk leven niet per se samenhangt met bezit of comfort. De adelaarjagers wonen op een plek waar ik nauwelijks zou kunnen overleven, in een extreem koud en droog klimaat. Ik wilde zien hoe mensen leven die al generaties lang in harmonie met hun omgeving leven. Ze leven met weinig middelen, in yurts, maar wel dicht bij hun familie en samen met de seizoenen. Natuurlijk is de moderne wereld ook daar aanwezig - met telefoons en zonnepanelen - maar de essentie is nog steeds hetzelfde.
Toen ik aan hen probeerde uit te leggen wat een burn-out of bore-out is, begrepen ze daar weinig van. Ze hebben soms bijna medelijden met ons westerse leven. Ze zeiden: jullie werken je kapot, zijn uitgeput en komen dan één week op vakantie om weer op te laden. Die stress die wij ervaren door ons opgebouwde comfort, snappen zij niet.'
Wat hoop je andere mensen mee te geven met jouw verhaal?
'Niemand hoeft te doen wat ik doe, maar ik hoop wel dat mensen zich afvragen: is dit wel mijn pad? Past dit echt bij mij? Soms voel ik me bijna schuldig als mensen zeggen dat ze door mijn verhaal grote keuzes maakten, zoals een baan opzeggen of uit een relatie stappen. Dan denk ik: ik reis vrolijk de wereld over en achter mij staat alles in de fik.
Maar uiteindelijk gaat het niet om mij of mijn keuzes. Sterker nog: ik ben maar gewoon Tamar, een meisje uit Haarlem. Ik was nooit super sterk, of stoer. Dus als ik dit soort dingen kan doen, kan iedereen het. Het is nooit te laat. Het leven is lang. Je kunt zoveel verschillende levens leiden.'
