Hoe vind je het om weer rond te lopen op een universiteit?
'Echt te gek. Het geeft me heel veel energie om tussen jonge mensen te zijn die nog volop bezig zijn met de toekomst. De studenten staan nog aan het begin en dat herinnert me eraan dat er nog zoveel wél mogelijk is. Zeker in deze tijd, waarin het soms voelt alsof er veel niet goed gaat. We zijn nog niet verloren.'
Je studeerde ooit Japanologie. Waar kwam die interesse vandaan?
'Als kind had ik al een fascinatie voor Japan, al weet ik niet precies waar die vandaan kwam. Ik herinner me dat ik ooit uit de bibliotheek zomaar een boek over het zen-boeddhisme meenam. Daarin stonden tekeningen van monniken en samoerai, magisch vond ik dat. Later raakte ik steeds meer geboeid door de Japanse cultuur: hoe alles betekenis heeft, zelfs hoe je rijst kookt. Het is een cultuur van uitersten, maar ook een waarin alles met aandacht gebeurt. Dat past bij mij.'
Wist je toen wel al dat je actrice wilde worden?
'Ja, eigenlijk wel. Als kind was ik er al mee bezig, maar ik durfde die droom nooit echt achterna te gaan. Ik dacht steeds: wie ben ik om dat te willen? Toch bleef het kriebelen. Tijdens mijn studie Japanologie dacht ik ineens: straks ben ik tachtig en heb ik spijt dat ik het nooit geprobeerd heb. Dus stopte ik halverwege met mijn studie en begon ik aan het conservatorium met muziektheater.'
Wat heeft het acteren je gebracht?
'Heel veel. Ik heb zo’n vijftien jaar als actrice gewerkt en voor mij was het niet alleen kunst, maar ook een manier om de wereld en de mensen om me heen beter te begrijpen. Soms zelfs bijna als therapie, een manier om te onderzoeken hoe ik in elkaar zit als mens. Alleen, nu ik ouder word, denk ik dat ik daar wel genoeg uitgehaald heb. Ik heb het gevoel dat ik daarin maar een paar procent van mijn talent kwijt kan.'
Waarom koos je voor rechten?
'Ik was al een paar jaar actief als ambassadeur voor Stichting Vluchteling en merkte hoe basaal mijn kennis was wat betreft mensenrechten, migratie en hoe die systemen werken. Dat frustreerde me. Ik vond dat als ik hier iets over wilde zeggen of in betekenen, dat ik het dan beter moest kunnen onderbouwen. Met als doel om uiteindelijk als advocaat bij een human rights- kantoor te werken.'
Was er een drempel om nu weer een studie te gaan doen?
'Enorm. Ik heb mijn studieschuld van mijn vorige opleidingen nog niet eens afbetaald. Dus ik dacht: jeetje, om nou weer te gaan studeren? Daar heb ik lang tegen aangehikt. Totdat ik gewoon echt niet meer gelukkig was in mijn werk.
Eind 2023 raakte ik flink depressief, versterkt door de situatie in de wereld en het gevoel dat dat het acteervak me niets meer bracht. En toen dacht ik: oké, ik ben bijna veertig. Ik wil iets wezenlijks doen. Iets waarin ik uitgedaagd word, maar ook echt kan bijdragen aan de wereld om me heen. Sinds ik weer studeer, voel ik eindelijk weer voldoening.
Ik merk dat het heel belangrijk is om een doel te hebben en het gevoel dat je iets kunt doen wat bijdraagt, op wat voor manier dan ook. En dat betekent dan wel dat ik voorlopig minder geld te besteden heb, maar ja, so be it. Dat boeit me ook niet zoveel. Ik ben gedrevener dan ooit.'
Heb je nog tips voor mensen die twijfelen over een carrièreswitch maar het misschien niet durven?
'Het is nooit te laat om van koers te veranderen. Dat stemmetje dat zegt dat je niet meer op je plek zit, wordt in mijn ervaring alleen maar luider. Tot het gaat schreeuwen. Als je het blijft negeren, gaat het zich fysiek uiten.
Het is heel fijn als wat je doet samenvalt met wat je graag wilt. Ik merk dat dingen dan vanzelf gaan. Ik wist bijvoorbeeld niet van mezelf dat ik zo hard kon studeren. Dat maak ik nu voor het eerst mee en dat komt doordat ik zo gepassioneerd ben. Ik doe zelfs extra werk. Ik ben nu die irritante student op de eerste rij die de hele tijd vragen stelt. Dat had ik niet voor mogelijk gehouden. Dat kun je dus op je 40e nog ontdekken.'
Je hebt best wat grote wendingen in je loopbaan gemaakt. Hoe kijk je daar zelf naar?
'Het voelt soms alsof ik al vijftien verschillende levens heb geleid. Maar het past allemaal bij me. Elke stap raakt een ander aspect van wie ik ben. Ik ben niet bang om bij te sturen als iets niet meer klopt. Rechten voelt wel als de laatste grote stap. Ik heb overal van geproefd en daardoor weet ik dat dit het eindstation is.'
