Koolmonoxide (CO) is een luchtvervuiler die een belangrijke rol speelt in de atmosfeer. Om klimaatverandering tegen te gaan is het van veel gassen belangrijk om in kaart te brengen waar en hoe veel wordt uitgestoten. Omdat satellieten overal op aarde meten, bieden zij hiervoor een unieke mogelijkheid.
Sommige gassen (zoals koolmonoxide) zijn hiervoor goed geschikt, andere gassen (zoals koolstofdioxide: CO2) minder. Dit verschil komt voornamelijk door hoe veel dit gas voorkomt in de atmosfeer. Er is relatief weinig koolmonoxide waardoor uitstoot van steden en fabrieken goed opvalt, maar er is zo veel CO2 dat uitstoot moeilijk te zien is. Omdat koolmonoxide en CO2 bij dezelfde processen worden uitgestoten, helpt informatie over de een met onderzoek naar de ander. De onderzoeksvraag van Gijs Leguijt was daarom tweeledig. Eerst bracht hij de koolmonoxide-uitstoot van grote bronnen in kaart met satellietmetingen. Daarna gebruikte hij dit om de bepaling van CO2-uitstoot te verbeteren.
Koolmonoxide-uitstoot van grote steden en fabrieken in kaart gebracht
Leguijt en zjn collega's hebben laten zien dat ze met behulp van de TROPOMI satelliet op een snelle manier de koolmonoxide-uitstoot van grote steden en fabrieken kunnen bepalen. De bepaalde uitstoot van deze ‘puntbronnen’ wijkt in sommige gevallen af van grote modellen die uitstoot bepalen op basis van statistiek en gerapporteerde nationale waardes. Dit laat zien dat satelliet data bij kan dragen aan de verbetering van deze modellen. Daarnaast hebben de onderzoekers de koolmonoxide metingen van TROPOMI gecombineerd met satellietmetingen van CO2 in de atmosfeer. Door gebruik te maken van de combinatie van de twee dataproducten konden ze een groter gedeelte van de CO2 metingen gebruiken voor onderzoek. Door naar beide gassen te kijken kunnen de onderzoekers verder een indicatie geven van de efficiëntie van verbrandingsprocessen in deze grote puntbronnen.
Klimaatverandering is een groot probleem dat ons allemaal raakt. Dit onderzoek moet daarom worden gezien als onderdeel van een groter geheel. Een geheel waarin enorm veel werk wordt gedaan om de rapportage van uitstoot (en de controle hiervan) te verbeteren. Om klimaatverandering tegen te gaan moet de uitstoot van broeikasgassen omlaag. En het is daarom belangrijk om goed in kaart te hebben waar hoe veel wordt uitgestoten. Hoe vollediger het beeld van de uitstoot van schadelijke stoffen, hoe gerichter we de uitstoot kunnen verminderen. Naast directe uitstoot hebben de onderzoekers ook onderzoek gedaan naar de efficiëntie van verbrandingsprocessen. Deze methode kan daarom worden gebruikt om ‘laaghangend fruit’ te zoeken; plekken waar de efficiëntie momenteel laag is, en waar dus relatief makkelijk winst behaald kan worden.
Meer informatie over het proefschrift
