De neus liegt niet: reukverlies zegt meer over Parkinson dan eerder gedacht
We weten al heel lang dat afname van het reukvermogen al heel vroeg voorkomt bij mensen met de ziekte van Parkinson, vaak al enkele jaren voor de eerste klachten van het bewegen ontstaan. Neuroloog gespecialiseerd in bewegingsstoornissen Dareia Roos onderzocht wat de rol is van reukverlies van de hele vroege fase voordat er klachten van het bewegen zijn tot in de latere meer gevorderde fase van de ziekte. Zij onderzocht of reukverlies gerelateerd is aan de ernst van verschillende andere symptomen die voorkomen bij de ziekte, en of dit mogelijk een voorspellend effect heeft op het beloop van de ziekte.
Roos laat zien dat reukstoornissen een hele belangrijke rol spelen bij zowel het ontstaan als het verloop van de ziekte van Parkinson. Afname van het reukvermogen kan helpen om mensen met een hoger risico op het krijgen van de ziekte van Parkinson te herkennen, maar kan ook helpen om het verloop van de ziekte beter te begrijpen. Het hebben van een verminderd reukvermogen bij mensen met de ziekte van Parkinson, lijkt het risico op ondervoeding en de kans op achteruitgang van het denken te vergroten. Het uitvoeren van reuktesten, in combinatie met andere testen en maten, kan uiteindelijk bijdragen aan betere herkenning en behandeling van mensen met de ziekte van Parkinson.
Reukverlies wordt vaak gezien als een onschuldige klacht, maar dit onderzoek laat zien dat het bij Parkinson veel kan vertellen over het risico op het krijgen van de ziekte, het verdere verloop en mogelijke gevolgen zoals ondervoeding en cognitieve achteruitgang. De resultaten zijn relevant voor mensen met Parkinson, hun naasten én zorgverleners. Een eenvoudige reuktest kan in de toekomst helpen om mensen met een verhoogd risico eerder te herkennen en patiënten beter te volgen in de tijd en te behandelen.
Een concreet voorbeeld: een patiënt met Parkinson en toenemend reukverlies kan extra gescreend worden op voedingsproblemen of beginnende cognitieve veranderingen, zodat tijdig behandeling en ondersteuning kan worden ingezet. Dit sluit aan bij de actuele ontwikkeling richting gepersonaliseerde zorg en preventie in een samenleving met steeds meer ouderen. Integratie van reuktesten in de klinische praktijk is laagdrempelig, goedkoop, en kan op korte termijn worden gerealiseerd, wel alleen in combinatie met bestaande klinische en biologische markers.
Meer informatie over het proefschrift
