Tijdens het verplaatsen van het kunstwerk met de bijnaam Zakkendrager viel iemand ertegenaan, waardoor het instortte. Tom Claassen, de kunstenaar, reageerde nogal vrolijk op dit nieuws. De VU vroeg hem het beeld weer op te bouwen. Toen de renovatie voltooid was, hing aan de linkerarm van het beeld opeens een tasje. Met een kleine aanpassing had Claassen de zakkendrager omgevormd tot een zakkendraagster. Een grapje van de kunstenaar.
Compassie met de medemens
Zo levert de geschiedenis van een kunstobject een verhaal op dat heel goed bij de identiteit van deze universiteit past. Vanuit compassie met de medemens zijn de VU en het VUMC voorlopers geweest in onderzoek naar transgenders.
Niet tot in de eeuwigheid
Tom Claassen is bekend om zijn vluchtige beelden, die opdoemen maar ook weer kunnen veranderen of verdwijnen naarmate de tijd verstrijkt. Ook bij dit beeld zal dit gebeuren. Het bestaat uit gestapelde juten zakken gevuld met zand. Dit vormt in zijn geheel een enigszins uitgezakte figuur. De jute vergaat, waardoor het zand heel langzaam wegstroomt, totdat er geen hij of zij meer overblijft. Het beeld staat min of meer op de uitkijk op een centrale plek in het Hoofdgebouw en is een punt van herkenning op de VU. Hopelijk kunnen we nog een tijdje genieten van dit kunstwerk dat ons ons mens-zijn weerspiegelt.
