Toen ik aan de universiteit begon, had ik al last van chronische pijn, maar destijds zag ik mezelf niet als iemand met een beperking. Tijdens mijn studie werd mijn gezondheidssituatie steeds complexer. Alledaagse geluiden werden fysiek pijnlijk, ik kreeg last van ernstige duizeligheid en mijn CRPS verergerde. Op de campus aanwezig zijn kostte me te veel energie.
Studeren met een grotendeels onzichtbare beperking en me tegelijkertijd welkom en betrokken voelen binnen de VU-gemeenschap heeft veel uitdagingen met zich meegebracht. Ik ben afhankelijk van toegankelijkheid, flexibiliteit en begrip. Wat het grootste verschil maakt, zijn mensen die bereid zijn om met studenten mee te denken, die open blijven staan en die niet meteen ‘nee’ zeggen. Mijn beperking betekent echter niet dat ik beperkt ben in mijn studie. Een beperking hebben betekent niet dat ik geen academische uitdagingen nodig heb! Ondanks de obstakels heb ik in acht jaar tijd twee masteropleidingen afgerond.
