Waarom heb je besloten om Psychologie te studeren? Wat was je motivatie?
Ik vond altijd al het gedrag van mensen interessant. Hoe mensen keuzes maken, hoe ze zich in groepen gedragen en hoe gedachten en emoties invloed hebben op het dagelijks leven, dat heeft mij altijd geboeid. Daarnaast wilde ik graag begrijpen waar bepaald gedrag vandaan komt.
Waar werk je momenteel?
Ik werk op de VU als werkgroepdocent bij de psychologie bachelor en voor derdejaars studenten klinische psychologie. Dat betekent dat ik veel met studenten werk, hen begeleid bij hun ontwikkeling en meega in de vragen en discussies die tijdens de colleges ontstaan.
Heb je dit altijd al willen doen? Zo ja, waarom? Zo nee, hoe ben je er dan achter gekomen?
Nee, niet per se. Mijn oorspronkelijke idee was om als psycholoog aan de slag te gaan, maar in de praktijk merkte ik dat die rol niet helemaal bij mij paste. Ik kwam erachter dat ik juist veel energie haal uit de academische omgeving: het contact met de universiteit, het onderzoek, en het onderwijs. Het geeft me de kans om inhoudelijk bezig te zijn met psychologie en tegelijkertijd bij te dragen aan de ontwikkeling van anderen. Lesgeven bleek iets te zijn dat ik niet had voorzien, maar waar ik ontzettend veel plezier en voldoening uit haal. Daarnaast lijkt
Welke master heb je gekozen? Hoe verschilt dit van de bachelor?
Ik heb gekozen voor de master Klinische Psychologie. In vergelijking met de bachelor merkte ik dat de master veel meer zelfstandigheid vroeg. Je krijgt meer vrijheid om je eigen keuzes te maken, maar er wordt ook meer verantwoordelijkheid van je verwacht. Daarnaast was de inhoud veel specifieker gericht op de klinische praktijk, waardoor ik dieper kon ingaan op diagnostiek, behandelingen en de complexiteit van psychische problematiek.
Hoe heb je de opleiding aan de VU ervaren? Wat vond je het meest uitdagend en wat het meest waardevol?
Ik heb de opleiding als enorm interessant ervaren. Het meest waardevol vond ik de brede kennisbasis die je meekrijgt, waardoor je leert om vanuit verschillende invalshoeken naar gedrag en psychische problematiek te kijken. Het meest uitdagend vond ik de tentamens waarbij je veel feitjes moest onthouden zonder dat er een duidelijke logica achter zat. Voor mij werkt leren beter als ik verbanden kan leggen, en dat was bij dit soort vakken lastiger.
Waren er specifieke vakken of projecten die je bijzonder interessant vond?
Ja, ik vond vakken over het algemeen heel leuk, maar in het bijzonder heb ik genoten van het vak Behaviour and the Brain, dat je kon kiezen in de preminor. Daarin kwamen ontzettend boeiende onderwerpen aan bod, zoals de effecten van drugsgebruik op het brein.
Welke vaardigheden of kennis uit de opleiding gebruik je het meest in je werk? Heb je hier een concreet voorbeeld van?
Vooral het analytisch denken dat je tijdens de opleiding ontwikkelt, gebruik ik veel. Het leren structureren van informatie, kritisch kijken naar bronnen en verbanden leggen. Ook het schrijven en presenteren komen vaak terug in mijn werk. Daarnaast is mijn inhoudelijke kennis van psychologie natuurlijk direct toepasbaar in mijn rol als docent. Omdat ik lesgeef binnen dezelfde opleiding, helpt het enorm dat ik de vakken zelf heb gevolgd en daardoor goed weet waar studenten tegenaan kunnen lopen.
Wat vind je het leukste aan jouw huidige baan? Wat geeft je het meeste energie?
Het leukste vind ik het contact met studenten. Ik haal veel energie uit het begeleiden van studenten, vooral wanneer ik zie dat er kwartjes vallen en ze echt vooruitgang boeken. Daarnaast geeft het mij energie dat ik zelf inhoudelijk bezig blijf met psychologie, bijvoorbeeld bij het begeleiden van scripties. Die afwisseling tussen lesgeven, begeleiden en zelf inhoudelijk verdiepen maakt mijn werk heel dynamisch en waardevol.
Kon je makkelijk een baan vinden? Wist je tijdens de studie al welk beroep je wilde uitoefenen?
Als psycholoog zijn er relatief veel banen te vinden, dus mijn eerste stap in het werkveld ging redelijk vlot. Toch merkte ik na 1,5 jaar werken als psycholoog dat de baan uiteindelijk niet goed bij mij paste. De dagelijkse praktijk met de intensieve problematiek en het veelvuldig 1-op-1 contact voelde op termijn te zwaar en te beperkt. Daardoor werd het daarna lastiger om weer een andere baan te vinden, omdat mijn ervaring erg specifiek was.
Wat zijn je ambities voor de komende jaren? Zijn er bepaalde specialisaties of projecten waar je aan wilt werken?
Ik zou het ontzettend leuk vinden om verder de onderzoekswereld in te gaan, of om aan de slag te gaan als gedragsexpert. Ik wil mezelf blijven ontwikkelen en ben benieuwd waar mijn interesses me nog naartoe leiden. Voor nu richt ik me vooral op onderwijs en begeleiding, maar ik sluit niet uit dat mijn pad de komende jaren nog een wending neemt.
Welke bijdrage hoop jij te leveren aan de maatschappij vanuit jouw expertise?
Ik denk dat er nog veel winst te behalen valt bij het aanpakken van grote maatschappelijke problemen waar gedrag een belangrijke rol in speelt. Denk aan thema’s als duurzaamheid, gezondheid en welzijn. Vanuit mijn expertise hoop ik bij te dragen aan het vergroten van inzicht in menselijk gedrag en aan manieren om dat gedrag positief te beïnvloeden.
Heb je tips voor huidige studenten die overwegen in hetzelfde vakgebied te werken?
Ja. Zoals velen misschien wel weten, is het vinden van een stage vaak lastiger dan het vinden van een baan. Mijn advies is daarom om al tijdens je studie ervaring op te doen, bijvoorbeeld door een bijbaan te nemen in de ggz of vrijwilligerswerk te doen. Op die manier vergroot je je kansen, bouw je een netwerk op en leer je meteen meer over het werkveld. Bovendien ontdek je sneller of het vakgebied echt bij je past.
Heb je advies voor alumni die net hun diploma hebben behaald en hun carrière willen starten?
Mijn belangrijkste advies is: ga vooral dingen proberen en ontdek wat je leuk vindt. Je hoeft nog niet precies te weten welk pad je gaat volgen, dat mag zich gaandeweg ontwikkelen. Mijn ervaring is dat je uit elke baan iets meeneemt die je weer helpt om je eigen richting te vinden. Laat je dus niet ontmoedigen als je eerste stap niet direct dé baan is die je de rest van je leven wilt doen. Uiteindelijk wijst de weg zich vanzelf.
