Irene Kramer en Jeroen Beliën begonnen in 1985 allebei aan de studie informatica. Dat was de tijd waarin computers nog verre van vanzelfsprekend waren. Ruim veertig jaar later zijn ze nog altijd met de VU verbonden: via hun werk, via de roeivereniging én via hun kinderen. Hun jongste zoon studeert zelfs, net als zij destijds, informatica en roeit ook bij Okeanos. Dat vraagt om een reis door de tijd.
Tekst: Romy Veul | Foto: Eigen Beeld | 20 oktober 2026
Als ik Irene en Jeroen digitaal spreek, is Jeroen aan het werk voor het Amsterdam UMC en zit Irene op de VU voor haar promotietraject. Een toepasselijk decor, want hun levens zijn al jarenlang met de universiteit verweven. Dat begon 41 jaar geleden, toen ze allebei kozen voor een studie die nog in de kinderschoenen stond.
Hoe was het om voor zo’n nieuwe studie te kiezen in het pre-computertijdperk?
Jeroen: ‘Bij de voorlichting over informatica werd gezegd dat computers de wereld zouden veroveren. Dat trok me wel. Ook de verhalen van docenten en studenten maakten me enthousiast.’
Irene: ‘Ik dacht vooral: computers, dat lijkt me leuk. Alleen hadden we na het eerste jaar nog nauwelijks een computer gezien. We kregen vooral veel wiskunde. Ik overwoog zelfs te stoppen en economie te studeren. Maar mijn moeder raadde me aan om beide studies te combineren, dus dat ben ik gaan doen. Gelukkig werd de studie na het eerste jaar veel leuker.’
'Eigenlijk roept de komst van generatieve AI dezelfde discussies op als de komst van computers destijds'
Gelukkig maar. Hoe hebben jullie de studie ervaren?
Jeroen: ‘Veel studenten vielen in het eerste jaar vroegtijdig af. Maar aan het eind van het eerste jaar leerden we eindelijk programmeren. Niet op een gewone pc, maar op een mainframe: een grote centrale computer met een zwart-witmonitor.’
Irene: ‘Wat wel opvallend was, is dat we met maar drie vrouwen waren tegenover 197 mannen. Alle drie de vrouwen hebben de studie afgemaakt. Van de mannen kunnen we dat niet zeggen.’
Jeroen: ‘We kregen onder andere college van Andrew Tanenbaum, een internationaal bekende informaticus. Hij ontwikkelde het besturingssysteem dat later van invloed was op de ontwikkeling van Linux.
Verder vond ik vooral de practica leuk. We hielden ons dagelijks bezig met een vakgebied dat nog volop in ontwikkeling was. AI was bijvoorbeeld toen ook al een hype, onder andere in de vorm van ‘expertsystemen’: systemen waarin je de kennis van experts stopt.’
Irene: ‘Mijn PhD-onderzoek gaat over accountants en ook daar gaat het nu veel over het gebruik van AI. Wat betekent het voor hun werk als AI taken overneemt? Eigenlijk roept de komst van generatieve AI dezelfde discussies op als de komst van computers destijds. Ook toen al zagen we dat de nieuwe digitale mogelijkheden zowel kansen als valkuilen boden.’
Na de studie zijn jullie verschillende kanten opgegaan. Wat zijn jullie gaan doen?
Jeroen: ‘Ik koos voor medische informatica en liep stage op de afdeling anesthesiologie. Later kwam ik bij de afdeling pathologie van het toenmalige VUmc terecht. Na mijn afstudeerstage werd ik gevraagd om te promoveren. Inmiddels werk ik 37 jaar bij het voormalige VUmc, nu Amsterdam UMC.’
Irene: ‘Door de combinatie van mijn studies kwam ik in het bedrijfsleven terecht. Na een opleiding tot registercontroller, ook aan de VU, heb ik jarenlang bij Unilever gewerkt als financieel manager en vervolgens bij de Nederlandse Beroepsorganisatie van Accountants. Sinds vijf jaar ben ik zelfstandig onderzoeker, schrijver en docent.’
'Jeroen en ik hadden elkaar bij de studie al vaker gezien, maar bij Okeanos leerden we elkaar pas echt goed kennen'
Jullie zijn inmiddels 37 jaar een stel. Waar sloeg de vonk over?
Jeroen: ‘Dat was niet tijdens de practica, maar op de Bosbaan, bij studentenroeivereniging Okeanos. Ik had op de middelbare school al geroeid en werd tijdens mijn studententijd wedstrijdroeier. Mijn roeivrienden van toen zie ik nog steeds een paar keer per jaar.’
Irene: ‘Ik had geen roei-ervaring, maar ging voor de gezelligheid naar Okeanos. Omdat vrouwen bij onze studie in de minderheid waren, leek het me leuk om buiten de studie nieuwe mensen te ontmoeten. Jeroen en ik hadden elkaar bij de studie al vaker gezien, maar bij Okeanos leerden we elkaar pas echt goed kennen.’
Jeroen: ‘We zaten samen in een commissie om sponsorgeld binnen te halen. Daar sloeg in 1989 de vonk over.’
Inmiddels roeit de volgende generatie ook. Is dat toeval?
Irene: ‘Absoluut! Onze kinderen maken hun eigen keuzes. Onze jongste zoon Lucas is toevallig ook lid geworden van Okeanos, naast zijn studie computer science aan de VU. Als hij wedstrijden op de Bosbaan roeit, fietsen wij vaak langs de kant mee.’
Irene: ‘Onze dochter Elisabeth, die nu een minor met onder andere vakken over bio-informatica volgt aan de VU, roeit bij Asopos de Vliet in Leiden. Onze oudste zoon heeft overigens niets met roeien. Ook dat is prima.’
Jullie jongste zoon volgt dezelfde studie als jullie destijds. Herkennen jullie de studie van toen er nog in?
Irene: ‘Op veel punten is de studie anders, maar onder andere de wiskundige basis is nog hetzelfde. Tegelijkertijd is computer science aan de VU nu heel internationaal. In onze tijd waren de boeken wel Engelstalig, maar werden alle colleges in het Nederlands gegeven.’
'Nu twee van onze kinderen onderwijs volgen aan de VU, kan Irene regelmatig met onze jongste zoon of dochter lunchen'
Irene, jij bent inmiddels opnieuw student aan de VU. Waarom besloot je aan een PhD-onderzoek te beginnen
Irene: ‘Eigenlijk heb ik altijd al willen promoveren, maar ik dacht dat ik te laat was. Toen ontdekte ik dat er een parttime PhD-programma bestaat voor mensen die vanuit hun werkpraktijk een onderwerp verder willen onderzoeken. Uiteindelijk dacht ik: ik doe het gewoon.’
Hoe voelt het om na zoveel jaar terug te zijn op de VU?
Irene: ‘Dat is ontzettend leuk. Sommige dingen zijn precies hetzelfde gebleven. De grote collegezaal en de mensa bijvoorbeeld. Tegelijkertijd is de campus veel groener geworden en wordt het wis- en natuurkundegebouw, waar wij vroeger zaten, nu afgebroken. Het voelt vertrouwd én nieuw.’
Jeroen: ‘Soms ben ik wel jaloers, hoor. Nu twee van onze kinderen onderwijs volgen aan de VU, kan Irene regelmatig met onze jongste zoon of dochter lunchen.’
De VU loopt al ruim veertig jaar als een rode draad door jullie leven. Voelt dat ook zo?
Jeroen: ‘Zeker. Zelfs studievereniging STORM van informatica bestaat nog én heeft hetzelfde logo als toen.’
Irene: ‘Volgend jaar zijn we dertig jaar getrouwd en bij het feest zijn ook de roeivrienden van Jeroen van de partij. Tegelijkertijd lopen twee van onze kinderen op de VU rond, werkt Jeroen hier nog steeds en ben ik zelf opnieuw VU-student. Dat alles zo zou samenkomen, had ik in 1985 nooit kunnen bedenken.’
