Het heeft lang geduurd voordat ik begreep hoe autisme zich in mijn dagelijks leven manifesteert. Na jarenlang daarover na te hebben gedacht, ben ik tot het besef gekomen dat het zich vaak uit in perfectionisme en extreem hoge verwachtingen die ik van mezelf heb. Als ik het gevoel heb dat ik niet aan die verwachtingen heb voldaan, kan ik erg zelfkritisch worden en intense frustratie en teleurstelling ervaren.
Een van de grootste uitdagingen tijdens mijn studie is sociale interactie, vooral bij groepsprojecten. Ik aarzel vaak om anderen aan te spreken, omdat ik bang ben iets verkeerds te zeggen of een negatieve reactie te krijgen. Daardoor wacht ik soms tot anderen de eerste stap zetten. Wat mij heeft geholpen, is deel uitmaken van omgevingen waar sociale interactie veilig en voorspelbaar aanvoelt. Door activiteiten met 3D op de campus ben ik geleidelijk aan meer op mijn gemak geraakt in het contact met mensen.
Omdat mijn beperking onzichtbaar is, zien de meeste mensen deze worstelingen niet. Wat voor de een onbeduidend lijkt, kan voor iemand anders overweldigend aanvoelen, en een beetje geduld kan een groot verschil maken.
