Zou je jezelf even kort kunnen voorstellen?
"Mijn naam is Stefano Merlo, ik ben momenteel Fellow in Public Policy bij de afdeling Bestuurskunde van de London School of Economics. Ik zit ook in de laatste fase van mijn doctoraat; mijn verdediging staat gepland op5 maart. Iedereen van de 4e verdieping is van harte welkom om langs te komen en te horen waar ik de afgelopen zes jaar aan heb gewerkt! Naast het lesgeven ben ik ook bezig met een aantal nieuwe onderzoeksprojecten. Het is altijd dezelfde levensstijl: een balans vinden tussen lesgeven en onderzoek."
Wat was het onderwerp van je promotieonderzoek en waar werk je nu aan?
"Mijn promotieonderzoek ging over vrijheid, opgevat als afwezigheid van overheersing, binnen de Economische en Monetaire Unie. Ik onderzocht de institutionele kaders die moeten worden opgezet om vrijheid in republikeinse zin te versterken, met name voor landen in de eurozone. Daarbij bracht ik literatuur uit de economie, macro-economie en politieke wetenschappen samen, maar mijn belangrijkste bijdrage lag op het gebied van de politieke theorie, waarbij ik me richtte op het vertalen van filosofische concepten naar beleidsplannen of hervormingen.
Tegenwoordig hoor je hier in het Verenigd Koninkrijk veel minder over Europa praten, dus mijn onderzoek is minder op de EU gericht geworden. Vreemd genoeg houd ik me momenteel bezig met ‘regulatory capture’ – iets wat PPE-studenten wellicht herkennen uit het vak ‘Governance for Society’. Ik bekijk het vanuit het perspectief van de politieke theorie; ik weet niet helemaal zeker hoe ik daar terecht ben gekomen, maar het doceren van recht en politiek van regulering in de masteropleiding Regulation aan de LSE heeft zeker bijgedragen aan het ontstaan van deze ideeën."
Wat heb je verder nog gedaan sinds je tijd aan de VU?
"Ik ben in 2021 uit Amsterdam vertrokken – door de pandemie is de chronologie van alles een beetje wazig – maar ik ben naar Londen verhuisd om als gastdocent les te geven aan de LSE. Kort daarna ben ik ook begonnen met gastcolleges geven aan de Universiteit van Oxford. Het pendelen tussen Londen en Oxford was niet bepaald leuk, maar de ervaring was erg boeiend; het geven van seminars met slechts zes studenten hielp me echt om me in de studenten te verplaatsen. Daarna heb ik ongeveer anderhalf jaar als associate lecturer aan de UCL gewerkt, voordat ik in september van dit jaar bij de LSE ben begonnen. Ik prijs mezelf gelukkig, want er was na de pandemie zo’n grote vraag naar fysiek onderwijs dat dit echt in mijn voordeel werkte."
Hoe is je benadering van het lesgeven in de loop der jaren geëvolueerd?
"Toen ik voor het eerst lesgaf in PPE, was ik net afgestudeerd met mijn master, dus het was een behoorlijk steile leercurve. Ik concentreerde me vooral op een grondige voorbereiding: ik wilde alle antwoorden en uitleg paraat hebben. Na verloop van tijd, toen ik meer zelfvertrouwen kreeg in mijn rol als docent, besefte ik dat lesgeven niet alleen draait om het hebben van alle antwoorden, maar ook om het faciliteren van discussies door een prettige en boeiende omgeving te creëren waarin studenten zich op hun gemak voelen om ideeën te verkennen. Omdat ik bovendien een economische achtergrond heb, waar lessen vaak sterk gestructureerd zijn rond opgaven, helpt de meer interactieve en op discussie gebaseerde manier van lesgeven die je in de filosofie en politieke wetenschappen aantreft, je om je meer bewust te worden van hoe mensen denken en leren. Dat heeft mijn huidige benadering in de klas zeker gevormd."
Denk je dat het interdisciplinaire karakter van PPE je onderzoek en onderwijs heeft beïnvloed?
"Enorm, eigenlijk. Ik denk dat PPE je echt leert om verder te kijken dan één enkele discipline en het grotere geheel achter elk idee in ogenschouw te nemen. De meeste wetenschappelijke artikelen blijven bij één vakgebied, maar met een PPE-achtergrond kun je bruggen slaan tussen disciplines en een goed afgeronde analyse maken. Het kan een beetje verwarrend zijn omdat er geen strikte PPE-methodologie bestaat – je weet niet altijd zeker of wat je doet wel als PPE ‘telt’ – maar dat is ook een kracht, aangezien het nog steeds een zich ontwikkelend vakgebied is. Je kunt putten uit concepten uit verschillende vakgebieden en manieren vinden om deze perspectieven met elkaar te verbinden en zo een goed onderbouwd verhaal te vertellen.
Regulatory capture is hier een goed voorbeeld van: het is vooral een onderwerp uit de economie of de politieke wetenschappen, maar er valt ook vanuit het perspectief van de politieke filosofie veel over te zeggen, iets wat nog niet echt is onderzocht. Wat ik heb geprobeerd te doen, is deze kloven te overbruggen en deze perspectieven samen te brengen.”
Heb je advies voor PPE-alumni die een doctoraat overwegen?
"Ik denk dat er drie dingen zijn waar je goed over na moet denken. Ten eerste: bedenk wat je nieuwsgierigheid echt drijft; waar zou je op een vrije zaterdagmiddag graag over lezen? Je hebt echt die sterke innerlijke drang en nieuwsgierigheid nodig, want een doctoraat is een lange en individuele reis, dus die drijvende motivatie is essentieel.
Er zijn ook wat meer praktische overwegingen: in Nederland ben je in dienst van de universiteit, dus je hebt eigenlijk een baan, terwijl het in het Verenigd Koninkrijk meer op een beurs lijkt en vaak minder goed gefinancierd is. Vraag zeker rond om te ontdekken wat het beste bij je past, want alle afdelingen zijn verschillend.
Het laatste punt is iets wat ik onderschatte: hoezeer de mensen om je heen je ervaring zullen bepalen. Kijk zeker eens wie er bij die afdeling werken en welk onderzoek ze doen, en aarzel niet om contact met hen op te nemen. Een doctoraat kan een eenzaam project zijn, dus het is heel belangrijk om in een ondersteunende omgeving te zitten.
Dat zijn de drie dingen: je nieuwsgierigheid, een aantal financiële zaken en de mensen om je heen. Dit zijn stappen die je bij elke baan zou moeten nemen, maar die vooral voor een doctoraat gelden, omdat je het, nogmaals, helemaal alleen doet."
Denk je dat het doen van een doctoraat een zekere padafhankelijkheid met zich meebrengt? Hoeveel flexibiliteit heb je sindsdien gehad in je onderzoek?
"Helemaal niet, zeker niet met een doctoraat in PPE. Natuurlijk probeer je een expert te worden in een bepaald onderwerp en bij te dragen aan specialistische kennis. Het klinkt als een paradox, maar om dat te bereiken moet je weten wat er speelt in het vakgebied en de aanverwante vakgebieden. Daardoor lees je uiteindelijk een veel bredere reeks literatuur. Ik lees vandaag de dag nog steeds veel nieuwe dingen; ik heb bijvoorbeeld gelezen over representatie en het idee daarachter, wat totaal niets te maken heeft met wat ik tijdens mijn doctoraat heb onderzocht. Je zou kunnen zeggen dat een doctoraat je vooral de vaardigheid van het onderzoek bijbrengt.”
Zou je een carrière buiten de academische wereld overwegen?
"Ik wil absoluut zo lang mogelijk in de academische wereld blijven. Er is een vrijheid in de academische wereld die nogal onderschat wordt, namelijk dat je echt vrij bent om te denken en jezelf te uiten zonder beperkingen. Op andere plekken, zoals denktanks die meer politiek georiënteerd zijn, heb je misschien het gevoel dat je meer impact kunt hebben, maar ik waardeer de intellectuele vrijheid die je in de academische wereld hebt enorm."
Tot slot, is er iets spannends in je leven dat je wilt delen?
"Op persoonlijk vlak ben ik onlangs getrouwd, wat een mooie ontwikkeling in mijn leven is!
Daarnaast probeer ik me tegenwoordig af te vragen hoe ik het drukke Londen kan overleven en de kleine overwinningen in het leven te waarderen. Het is makkelijk om je te laten meeslepen door grote doelen, maar ik leer te genieten van de kleine dingen en daar gelukkig mee te zijn."
