Ik heb last van chronische vermoeidheid, wat betekent dat mijn hele leven draait om het zorgvuldig indelen van mijn energie. Rust is voor mij geen keuze; het is noodzakelijk om te kunnen functioneren en door te gaan met studeren.
Het grootste obstakel is echter vaak niet mijn handicap zelf, maar de manier waarop de samenleving en instellingen eromheen zijn georganiseerd. Zinvolle inclusie vereist structurele verandering: meer onderzoek, meer zichtbaarheid, meer voorlichting en meer vertegenwoordiging op het gebied van handicaps.
De universiteit was niet de toekomst die mensen voor mij voor ogen hadden. Ik ben er trots op dat ik er nog steeds ben. Niet omdat ik vind dat studenten met een beperking zichzelf moeten bewijzen, maar omdat het enorme veerkracht heeft gevergd om ondanks alle barrières door te zetten. Bijna iedereen ervaart op een bepaald moment in het leven een of andere vorm van beperking. Dat hoort nu eenmaal bij het mens-zijn. Toch hebben universiteiten nog steeds de neiging om een beperking te behandelen als iets uitzonderlijks in plaats van als iets structureels.
