Tekst: Shirley Haasnoot | Foto's: Peter Valckx
Het is druk om 17.00 uur, in Grand Café LIVING aan het campusplein. Hier verzamelen leden, vrienden, het bestuur en de ledenraad van de VUvereniging zich voor een drankje en een rood polsbandje dat toegang geeft tot het Déjà VU Festival. Maar buiten is het koud en niemand lijkt haast te hebben om de regen in te gaan, het festivalterrein op.
Dit jaar begint Déjà VU onder een loodgrijze hemel. Het zomerfestival brengt traditiegetrouw de VU-gemeenschap samen, en in het grand café zijn oude vrienden blij om elkaar te zien. Zo ook alumnus en VUverenigingslid Daphne Duif, die babydochter Vera (2) heeft meegenomen, en met haar oude studievriend Olaf van Zon heeft afgesproken. Ze begonnen in 2000 samen aan de studie kunstmatige intelligentie, vertelt Daphne. ‘We zijn de lichting AI 00.‘
Olaf: ‘We zijn inmiddels allebei uit Amsterdam vertrokken, maar hebben nog steeds een vriendengroepje waarmee we soms afspreken.’ Daphne: ‘Ik heb met heel veel plezier gestudeerd.’ Gaan ze zo het festivalterrein op om te dansen? Olaf: ‘Ik ben niet echt een danser.’ Daphne: ‘Maar vorig jaar waren we hier ook, toen was het heel warm en hebben we salsa gedanst aan de zijlijn.’
Déjà VU, ooit in het leven geroepen door studenten, is uitgegroeid tot een gemoedelijk festival voor de hele VU-community, met coverbands en DJ’s, een festivalmarkt en foodtrucks van Bangkok Street Food en Pizza Joe. Het vindt buiten plaats op het campusplein, waar dit jaar de lampen, geluidsversterkers en andere elektronica in plastic zijn verpakt. Een goed idee, want vanaf 17.30 uur gaat het flink regenen.
Op de festivalmarkt heeft Sylvia van Glabbeek het niet koud, ze eet een raketijsje. Achter haar kraampje vertelt ze over de campagne die het VUfonds samen met het Nederlands Autisme Register (NAR) organiseert, om onderzoek naar autisme te steunen. ‘Het is belangrijk en goed om dat te doen.’ Als we weggaan krijgen we haar laatste blauwe VU-paraplu.
Festivalbezoekers staan in de rij om keiharde tennisballen naar een toren van blikjes te slaan
Bij de buren, de stand van A.S.T.P.V. Chip & Charge, de Amsterdamse Studenten Tennis & Padelvereniging, is het een en al vrolijkheid. Hier staan festivalbezoekers in de rij om van korte afstand keiharde tennisballen naar een toren van blikjes te slaan. Iedere poging wordt toegejuicht, al vliegen de ballen alle kanten op en wordt ook de limonademachine geraakt.
Aan de overkant oefenen we een beetje gebarentaal. ‘We zijn de Nederlandse afdeling van de International Federation of Medical Students’ Associations (IFMSA)’, zegt aankomend voorzitter Neslihan Akçakuş. De werkgroepcoördinator medische educatie Ifunaya Nwoke, gebaart: ‘Ik zou graag willen, frisdrank.' En terwijl ze met haar rechterhand over haar rechterwang wrijft: ‘Alsjeblieft.' De bezoekers die dat foutloos kunnen nadoen, mogen een blikje Fernandes meenemen.
Neslihan raadt ons aan om cupcakes in de vorm van vagina’s te gaan versieren bij een studentenorganisatie verderop, die seksuele gezondheid promoot. Maar de enige cupcakes die we kunnen vinden liggen op de tafel van studentenvakbond SRVU. En daar gaat het toch vooral over politieke onderwerpen, vertelt Daniël Jameux, student mechanical engineering. ‘Zoals betaalbare studentenhuisvesting en veiligheid op de campus.’
Er zijn veel outdoor jassen en goudgerande VUvereniging-zonnebrillen
De VU heeft een strikte no waste-policy maar nood breekt wet: al snel worden er gele regenponcho’s uitgedeeld die gretig aftrek vinden. Het modebeeld van dit jaar is sowieso minder uitbundig dan bij de eerdere festivals. Het is te koud en nat voor korte jurkjes of sandalen, face paint en glitters. We zien vooral veel outdoor jassen en bodywarmers, maar ook faux fur, bloemenkransen en de goudgerande VUvereniging-zonnebril, die als cadeautje wordt weggegeven en een handige haarband blijkt te zijn.
Gelukkig zijn er plekken om te schuilen. De alumni melden zich bij het Alumni Meeting Point, voor een praatje en een drankmuntje. Bij de tarotkaartlezing staat een lange rij. En ook de ‘Brain Bites’, en ‘Meet the Scientist’-bijeenkomsten met VU-wetenschappers in de greenhouse, een soort glazen kas, zijn populair. Een open, roodwitte speelgoedachtige bus vol vrolijke studenten rijdt met grote snelheid over het terrein. Maar waar is de bushalte?
Dan maar naar de art & craft-tent. Hier staan in het schemerdonker lange tafels met bakken kralen, verfpotten en kwasten. Er wordt geconcentreerd geknutseld. Twee studenten showen hun schilderijtjes. Noor Noman portretteerde een eend met een hoedje, Louise Bardet een meisje (‘my sister’) met berglandschap op de achtergrond. Hoe lang kennen ze elkaar al? ‘We hebben elkaar net ontmoet’, zegt Louise. ‘Maar we zijn allebei kunstenaars. Dus we liggen elkaar goed.’
Langs wat eenzame hoelahoepers lopen we naar de Engelstalige theaterworkshop van VU Griffioen. Toeschouwers kijken naar de improvisatie op het grasveldje achter het bloemenperk vol uitbundig bloeiende margrieten en distels. ‘Wil je dansen?’, vraagt een meisje met drijfnatte broekspijpen onder haar gele poncho. ‘Yeah, for sure’, antwoordt haar improv-partner, en samen draaien ze in de rondte. Vanaf het hoofdpodium klinkt intussen salsamuziek. Daar wiegen zo’n 75 mensen mee, in afwachting van Latin pop en hiphop artiest QUIQUE. Staan Daphne en Olaf er ook tussen? Ze zijn onherkenbaar tussen de regenponcho’s.
Opeens zien we de kleurige hangmatten van de Relaxerette ronddraaien boven de omheining
We gaan er even tussenuit, terug naar LIVING, om op te drogen op een schapenvachtje met warme chocolademelk. En daar zien we opeens de kleurige hangmatten van de Relaxerette ronddraaien boven de festivalomheining. Terug op het terrein zien we dat zich zelfs een clubje wachtenden heeft gevormd, dat ondanks de regen toch graag wil ronddraaien in een hangmatje met een koptelefoon met rustgevende muziek. Ook bij de gele partybus heeft een groep mensen zich verzameld. Het zijn de vrienden van singer songwriter en VU-student Karly Go, die haar door de open busraampjes aanmoedigen.
En dan wordt de regen eindelijk minder, totdat het later op de avond droog is. De Uilenkatten-dj’s van het populaire Uilenstedecollectief nemen het over van Karly Go en draaien de rest van de avond dansmuziek in de partybus. In de Relaxerette draaien de relaxerende VU-feestgangers in hun hangmatten, totdat dat rond 22.00 uur echt te koud wordt.
Bij het hoofdpodium danst een zee van gele poncho’s op de muziek van disco hiphop band DUTCH COAST en favoriete alumnus-DJ Stoffer & Blic. En zo krijgen de volhouders van Déjà VU 2026 toch gelijk, ondanks de gevoelstemperatuur die onder de 12 graden duikt. Want waar kun je beter dansen dan op een festival? En wie danst, heeft het niet koud.
